Weer terug...

Vrijdag 3 augustus en zaterdag 4 augustus,

Zoals beloofd, mijn laatste blog. Inmiddels ben ik alweer een weekje veilig thuis en probeer ik nog steeds mijn huisje in orde te krijgen. Het is een hele leuke en indrukwekkende maand geweest. De kinderen in Upendo mis ik nu al. 

Vrijdagochtend zijn we nog een keer naar New Life geweest. We konden, dankzij het busje, nog wat langer met de kinderen daar spelen. Jackson had het busje nog een keer naar de garage gebracht voor controle. Hij (en wij) willen wel op tijd zijn op het vliegveld. Uiteindelijk is er een taxi voor ons geregeld. De chauffeur was nog zo vriendelijk om even langs een supermarkt te rijden. In Upendo zijn we gaan lunchen en hebben we nog even genoten van de rust. Alle kleine kinderen waren net terug van school en die deden hun middagdutje. Ze kunnen heel slecht omgaan met hun emoties en dan worden ze heel druk. Het is nu nog even de stilte voor de storm. De stilte duurt maar twee uur en dat is voor mij te weinig tijd om zelf nog even een dutje te gaan doen. Ik ben maar even mijn blog gaan bijwerken en ik heb een boek gelezen. Hierna moest ik toch echt mijn koffer gaan inpakken. Ondertussen kwamen alle kinderen met hun afscheidsbriefjes. Net voor het eten had ik alles weer mijn koffer ingepuzzeld. Het scheelde wel een hele hoop dat ik een aantal dingen achter kon laten. Die spulletjes waren voor de kinderen of voor de huismoeders.

De huismoeders hadden een speciaal afscheidsdiner gekookt. Gisteren hadden we gezegd dat we nog graag hun spaghetti wilden eten. Nu hadden ze er vlees doorheen gedaan. Na het eten hebben we geprobeerd om het afscheid zo veel mogelijk uit te stellen. We moesten allemaal voor de groep gaan zitten. Eerst moesten alle kinderen wat tegen ons zeggen. De eerste werd al emotioneel en wij toen ook. Gelukkig viel hierna de stroom uit, dus konden we hun sippe gezichtjes minder goed zien. Nadat alle kinderen geweest was, waren de huismoeders en Dorien aan de beurt. Ten slotte waren wij aan de beurt en daarna kregen we een klein afscheidscadeautje. Arnor en Charlotte hadden ook nog voor iedereen een klein cadeautje. Voordat iedereen naar bed moest hebben we nog liedjes met ze gezongen en gedanst.

We hebben de kinderen naar bed gebracht en ze allemaal een knuffel gegeven. We hadden hierna nog tijd om de laatste spulletjes in te pakken en te douchten. Om 23.00 stond het busje klaar om ons naar Nairobi te brengen. Rond 02.00 waren we er. Op het bord stond ons vluchtnummer er nog niet tussen. We wilden in de hal wachten en dus nu moesten we afscheid nemen van Jackson. Het is een lange nacht zonder slaap geworden. Het was zo ontzettend koud in die hal, er zaten heel veel muggen en na een tijdje kwam de schoonmaker. Rond 05.00 konden we inchecken. We waren als één van de eersten bij de balie, maar we kregen wel van de mevrouw te horen dat ze niet zeker wist of we wel mee konden. Het vliegtuig zat op mysterieuze wijze al bijna vol. Na een kwartier met angstzweet op ons voorhoofd kwamen de boardingpasses toch uit de printer. We zaten wel allemaal op verschillende plekken...

Twee films en een documentaire later zijn we geland op Schiphol. Hier moesten we nog afscheid nemen van Arnor en Charlotte. Zij hadden nog een vlucht met de cityhopper naar Brussel. Het was wel weer even wennen om Nederlands om je heen te horen en dat hier alles zo geordend verloopt. Pappa en Robin stonden mij op te wachten. Ik heb lekker bij mamma thuis gegeten en de was gedumpt. 's Avonds weer lekker mijn eigen bedje in gedoken!

De laatste paar dagen...

Woensdag 1 augustus en donderdag 2 augustus,

Vandaag hadden we de kinderen eigenlijk dat we naar Greenhills zouden gaan. Dit is een hotel met een groot grasveld waar ze lekker kunnen spelen. Daar konden we ze ook op friet trakteren. Helaas was het busje nog steeds kapot. We zijn uiteindelijk met de kinderen bij het kleuterschooltje gaan spelen. Dit is dichtbij Upendo en daar hebben we geen busje voor nodig. Ze waren heel lief aan het spelen en we hebben ze maar getrakteerd op limonade met cakejes. Joy kreeg tijdens het spelen een flauwte. Voor de rest van de tijd dat ze buiten was voelde ze zich niet lekker, maar terug in Upendo voelde ze zich al snel weer beter. De huismoeders vertelden ons na afloop dat Joy niet in de zon mag komen. Lekker handig... Voor het avondeten waren we uitgenodigd bij Babu en Cucu (de ouders van Jackson). Ze zouden friet voor ons maken. We wilden helpen met aardappels schillen, maar toen we daar aankwamen stond er al een enorme emmer friet klaar. Naast hun huis stond een schuurtje met een kookplaats. Hierop stond een klein pannetje waarin de frietjes gebakken werden. We hebben geholpen met het bakken, maar het duurde nog meer dan een uur voordat alles gebakken was.

Donderdag wilden we nog een keer naar de sloppenwijk. Een man had aan Wies gevraagd of zij nieuwe golfplaten voor z’n dak wilden kopen. Ze kon het maar niet uit haar hoofd krijgen en heeft ze met haar overgebleven sponsorgeld drie golfplaten gekocht. Samen met Jackson hebben we ze er ter plekke opgezet. Dorien wilde nog voedselpakketen uitdelen en Arnor wilde nog een trui aan een oude vrouw geven. We zijn nog bij twee oude vrouwtjes langs geweest. Dat was heel zielig om te zien. Beide waren heel oud en konden alleen nog maar op een krukje zitten. Gelukkig kregen ze wel hulp van hun familie. Wies en ik hebben besloten om onze gekochte dekens en kussens aan hun te geven. Dorien wilde er voor zorgen dat het bij hun terechtkomt. In de middag en avond kregen we al afscheidsbriefjes van de kinderen. We hebben voor het avondeten geholpen met het bakken van de chapati’s. Rebecca heeft mij geleerd om ze te bakken op hun kookpotje. Hierna hebben we ze gezellig samen met de huismoeders opgegeten.

De volgende blog en foto’s komt als ik weer thuis ben!

Op de thee

Maandag 30 juli en dinsdag 31 juli,

Nadat het busje gerepareerd was, zijn we naar de evenaar gegaan. Dorien en Daan zijn er nog niet geweest en ze vonden het gezellig als we nog een keer met z’n allen zouden gaan. Ook wilden wij nog naar de grote supermarkt in Nanyuki. Eerst moesten we samen met huismoeder Rebecca met de matatu naar Nyeri. Hier stond het busje nog bij de garage. Het busje was gelukkig snel klaar en konden we naar de evenaar. We hebben nog een paar souverniers gekocht. Wies kocht er nog een voor een goede prijs, op voorwaarde dat dat ik ook nog iets bij die vrouw zou kopen. Goed, alleen kreeg ik mijn souverniertje niet voor mijn geboden prijs. Na de evenaar zijn we naar de supermarkt gegaan. Hier hebben we met z’n allen hamburgers gegeten. Dit was de tweede keer voor Jackson en de eerste keer voor Rebecca. Vorige keer hadden we Jackson ook getrakteerd op een hamburger. Hij was net een klein kind, zo leuk om te zien! Nu neemt hij zeker alle volgende vrijwilligers mee naar de evenaar. We zaten helemaal vol na de hamburgers, maar we hadden niet aan de andere huismoeders doorgegeven aan de andere huismoeders dat we ergens anders zouden gaan eten. Toen we terugkwamen stond het avondeten al voor ons klaar. Rebecca had ze alwel verteld dat we vol zaten, maar toch werden we gedwongen om ons bord keurig leeg te eten. Dorien had hier grote moeite mee, maar dankzij mij was haar bord toch leeg.

Wies en ik hebben dinsdagochtend na het onbijt de armbandjes voor de kinderen voorbereidt. Wies wil graag deze week nog een keer armbandjes met de oudere kinderen maken. ’s Middagsa wilden we graag naar de universiteit van Nyeri. Volgens Jackson zou dat geen probleem zijn en hij kende daar twee studenten die ons wel wilden rondleiden. We zijn met Babu gegaan en toen we daar aankwamen, bleek dat er nog om toestemming gevraagd moest worden. De vrouw die daarom ging, was nog in vergadering. We hebben nog een hele tijd buiten staan wachten. De vrouw zei dat we helaas geen rondleiding konden krijgen en toen ging ze het hele protocol uitleggen dat we hadden moeten volgen. ’s Avonds waren we uitgenodigd bij een vrouw om thee te komen drinken. Zij bezit meerdere hotels in Nyeri en is dus behoorlijk rijk. Op de heenweg had het busje grote moeite om de heuvels op te komen. Vlakbij het huis van de vrouw konden we alleen nog maar in de eerste versnelling rijden. Dit belooft wat voor vrijdagavond. Bij de vrouw thuis was het heel gezellig alleen toen kwam nog de opgave: hoe komen we terug in Upendo? Zij had voor ons twee taxi’s geregeld. Ze heeft een paar van ons halverwege gebracht en toen nam een taxi het van haar over. Het was al laat toen we in Upendo aankwamen en we moesten nog afscheid nemen van Tessa en Daan. Zij gaan voor zes dagen op safari en die zien we dus niet meer voor ons vertrek.