Weer terug...

Vrijdag 3 augustus en zaterdag 4 augustus,

Zoals beloofd, mijn laatste blog. Inmiddels ben ik alweer een weekje veilig thuis en probeer ik nog steeds mijn huisje in orde te krijgen. Het is een hele leuke en indrukwekkende maand geweest. De kinderen in Upendo mis ik nu al. 

Vrijdagochtend zijn we nog een keer naar New Life geweest. We konden, dankzij het busje, nog wat langer met de kinderen daar spelen. Jackson had het busje nog een keer naar de garage gebracht voor controle. Hij (en wij) willen wel op tijd zijn op het vliegveld. Uiteindelijk is er een taxi voor ons geregeld. De chauffeur was nog zo vriendelijk om even langs een supermarkt te rijden. In Upendo zijn we gaan lunchen en hebben we nog even genoten van de rust. Alle kleine kinderen waren net terug van school en die deden hun middagdutje. Ze kunnen heel slecht omgaan met hun emoties en dan worden ze heel druk. Het is nu nog even de stilte voor de storm. De stilte duurt maar twee uur en dat is voor mij te weinig tijd om zelf nog even een dutje te gaan doen. Ik ben maar even mijn blog gaan bijwerken en ik heb een boek gelezen. Hierna moest ik toch echt mijn koffer gaan inpakken. Ondertussen kwamen alle kinderen met hun afscheidsbriefjes. Net voor het eten had ik alles weer mijn koffer ingepuzzeld. Het scheelde wel een hele hoop dat ik een aantal dingen achter kon laten. Die spulletjes waren voor de kinderen of voor de huismoeders.

De huismoeders hadden een speciaal afscheidsdiner gekookt. Gisteren hadden we gezegd dat we nog graag hun spaghetti wilden eten. Nu hadden ze er vlees doorheen gedaan. Na het eten hebben we geprobeerd om het afscheid zo veel mogelijk uit te stellen. We moesten allemaal voor de groep gaan zitten. Eerst moesten alle kinderen wat tegen ons zeggen. De eerste werd al emotioneel en wij toen ook. Gelukkig viel hierna de stroom uit, dus konden we hun sippe gezichtjes minder goed zien. Nadat alle kinderen geweest was, waren de huismoeders en Dorien aan de beurt. Ten slotte waren wij aan de beurt en daarna kregen we een klein afscheidscadeautje. Arnor en Charlotte hadden ook nog voor iedereen een klein cadeautje. Voordat iedereen naar bed moest hebben we nog liedjes met ze gezongen en gedanst.

We hebben de kinderen naar bed gebracht en ze allemaal een knuffel gegeven. We hadden hierna nog tijd om de laatste spulletjes in te pakken en te douchten. Om 23.00 stond het busje klaar om ons naar Nairobi te brengen. Rond 02.00 waren we er. Op het bord stond ons vluchtnummer er nog niet tussen. We wilden in de hal wachten en dus nu moesten we afscheid nemen van Jackson. Het is een lange nacht zonder slaap geworden. Het was zo ontzettend koud in die hal, er zaten heel veel muggen en na een tijdje kwam de schoonmaker. Rond 05.00 konden we inchecken. We waren als één van de eersten bij de balie, maar we kregen wel van de mevrouw te horen dat ze niet zeker wist of we wel mee konden. Het vliegtuig zat op mysterieuze wijze al bijna vol. Na een kwartier met angstzweet op ons voorhoofd kwamen de boardingpasses toch uit de printer. We zaten wel allemaal op verschillende plekken...

Twee films en een documentaire later zijn we geland op Schiphol. Hier moesten we nog afscheid nemen van Arnor en Charlotte. Zij hadden nog een vlucht met de cityhopper naar Brussel. Het was wel weer even wennen om Nederlands om je heen te horen en dat hier alles zo geordend verloopt. Pappa en Robin stonden mij op te wachten. Ik heb lekker bij mamma thuis gegeten en de was gedumpt. 's Avonds weer lekker mijn eigen bedje in gedoken!

De laatste paar dagen...

Woensdag 1 augustus en donderdag 2 augustus,

Vandaag hadden we de kinderen eigenlijk dat we naar Greenhills zouden gaan. Dit is een hotel met een groot grasveld waar ze lekker kunnen spelen. Daar konden we ze ook op friet trakteren. Helaas was het busje nog steeds kapot. We zijn uiteindelijk met de kinderen bij het kleuterschooltje gaan spelen. Dit is dichtbij Upendo en daar hebben we geen busje voor nodig. Ze waren heel lief aan het spelen en we hebben ze maar getrakteerd op limonade met cakejes. Joy kreeg tijdens het spelen een flauwte. Voor de rest van de tijd dat ze buiten was voelde ze zich niet lekker, maar terug in Upendo voelde ze zich al snel weer beter. De huismoeders vertelden ons na afloop dat Joy niet in de zon mag komen. Lekker handig... Voor het avondeten waren we uitgenodigd bij Babu en Cucu (de ouders van Jackson). Ze zouden friet voor ons maken. We wilden helpen met aardappels schillen, maar toen we daar aankwamen stond er al een enorme emmer friet klaar. Naast hun huis stond een schuurtje met een kookplaats. Hierop stond een klein pannetje waarin de frietjes gebakken werden. We hebben geholpen met het bakken, maar het duurde nog meer dan een uur voordat alles gebakken was.

Donderdag wilden we nog een keer naar de sloppenwijk. Een man had aan Wies gevraagd of zij nieuwe golfplaten voor z’n dak wilden kopen. Ze kon het maar niet uit haar hoofd krijgen en heeft ze met haar overgebleven sponsorgeld drie golfplaten gekocht. Samen met Jackson hebben we ze er ter plekke opgezet. Dorien wilde nog voedselpakketen uitdelen en Arnor wilde nog een trui aan een oude vrouw geven. We zijn nog bij twee oude vrouwtjes langs geweest. Dat was heel zielig om te zien. Beide waren heel oud en konden alleen nog maar op een krukje zitten. Gelukkig kregen ze wel hulp van hun familie. Wies en ik hebben besloten om onze gekochte dekens en kussens aan hun te geven. Dorien wilde er voor zorgen dat het bij hun terechtkomt. In de middag en avond kregen we al afscheidsbriefjes van de kinderen. We hebben voor het avondeten geholpen met het bakken van de chapati’s. Rebecca heeft mij geleerd om ze te bakken op hun kookpotje. Hierna hebben we ze gezellig samen met de huismoeders opgegeten.

De volgende blog en foto’s komt als ik weer thuis ben!

Op de thee

Maandag 30 juli en dinsdag 31 juli,

Nadat het busje gerepareerd was, zijn we naar de evenaar gegaan. Dorien en Daan zijn er nog niet geweest en ze vonden het gezellig als we nog een keer met z’n allen zouden gaan. Ook wilden wij nog naar de grote supermarkt in Nanyuki. Eerst moesten we samen met huismoeder Rebecca met de matatu naar Nyeri. Hier stond het busje nog bij de garage. Het busje was gelukkig snel klaar en konden we naar de evenaar. We hebben nog een paar souverniers gekocht. Wies kocht er nog een voor een goede prijs, op voorwaarde dat dat ik ook nog iets bij die vrouw zou kopen. Goed, alleen kreeg ik mijn souverniertje niet voor mijn geboden prijs. Na de evenaar zijn we naar de supermarkt gegaan. Hier hebben we met z’n allen hamburgers gegeten. Dit was de tweede keer voor Jackson en de eerste keer voor Rebecca. Vorige keer hadden we Jackson ook getrakteerd op een hamburger. Hij was net een klein kind, zo leuk om te zien! Nu neemt hij zeker alle volgende vrijwilligers mee naar de evenaar. We zaten helemaal vol na de hamburgers, maar we hadden niet aan de andere huismoeders doorgegeven aan de andere huismoeders dat we ergens anders zouden gaan eten. Toen we terugkwamen stond het avondeten al voor ons klaar. Rebecca had ze alwel verteld dat we vol zaten, maar toch werden we gedwongen om ons bord keurig leeg te eten. Dorien had hier grote moeite mee, maar dankzij mij was haar bord toch leeg.

Wies en ik hebben dinsdagochtend na het onbijt de armbandjes voor de kinderen voorbereidt. Wies wil graag deze week nog een keer armbandjes met de oudere kinderen maken. ’s Middagsa wilden we graag naar de universiteit van Nyeri. Volgens Jackson zou dat geen probleem zijn en hij kende daar twee studenten die ons wel wilden rondleiden. We zijn met Babu gegaan en toen we daar aankwamen, bleek dat er nog om toestemming gevraagd moest worden. De vrouw die daarom ging, was nog in vergadering. We hebben nog een hele tijd buiten staan wachten. De vrouw zei dat we helaas geen rondleiding konden krijgen en toen ging ze het hele protocol uitleggen dat we hadden moeten volgen. ’s Avonds waren we uitgenodigd bij een vrouw om thee te komen drinken. Zij bezit meerdere hotels in Nyeri en is dus behoorlijk rijk. Op de heenweg had het busje grote moeite om de heuvels op te komen. Vlakbij het huis van de vrouw konden we alleen nog maar in de eerste versnelling rijden. Dit belooft wat voor vrijdagavond. Bij de vrouw thuis was het heel gezellig alleen toen kwam nog de opgave: hoe komen we terug in Upendo? Zij had voor ons twee taxi’s geregeld. Ze heeft een paar van ons halverwege gebracht en toen nam een taxi het van haar over. Het was al laat toen we in Upendo aankwamen en we moesten nog afscheid nemen van Tessa en Daan. Zij gaan voor zes dagen op safari en die zien we dus niet meer voor ons vertrek.

Voetbaltoernooi

Zaterdag 28 en zondag 29 juli,

Zaterdag hebben we alles een beetje opgeruimd. Wies en ik hadden samen een tas gedeeld, dus alles moest weer terug naar de rechtmatige eigenaar. Alles was ook zo stoffig geworden dat we weer konden wassen. Het is wel op eigen risico, want er is voor de komende week slecht weer voorspeld. Ik hoop dat het voor vrijdag droog is. Dan moet alles de koffer weer in, deze keer om weer terug  naar huis te vliegen. ’s Middags hebben we liedjes met de kinderen gezongen en spelletjes met ze gespeeld.

Zondag was er een voetbaltoernooi met de oudere kinderen. Daan en Arnor hebben voetbalgoaltjes gesponserd. Ze staan bij het kleuterschooltje. Vandaag zijn ze officieel geopend. We hadden nog ergens een hele stapel voetbalshirts gevonden en die hebben we uitgedeeld. De kinderen waren verdeeld in drie teams en we hebben al talent ontdekt. We kregen zelfs supporters. De hele buurt stond te kijken en de kinderen namen zelf het iniatief om ook voetbal te gaan spelen. Na het toernooi was het helaas tijd om afscheid te nemen van Lien en Charlotte. Na drie weken was het voor hun weer tijd om naar huis te gaan. Onze kamer is nu een stuk leger, maar vanavond verhuisd Dorien naar ons. Raar gevoel, want zelf heb ik ook nog maar een weekje te gaan. Aan de ene kant wil ik hier helemaal niet weg, maar het is ook wel fijn om weer naar huis te gaan.

Arnor heeft vanavond voor het eerst staan strijken. Hij had geen schone kleren meer, dus heeft hij met het strijkijzer gedroogd. Daarna hebben we samen met de kinderen rond het kookpotje met zijn spijkerbroek en hun sokken gebruik gemaakt van de Afrikaanse droger. Je houdt ze gewoon boven de gloeiende kooltjes. Het gaat niet zo snel, maar het is wel heel gezellig. Ik ben ook nog huishoudelijk bezig geweest door de badkamer schoon te maken. Terwijl ik dat heb gedaan, heeft Dorien ons warm water hersteld. Na drie weken met koud water gedoucht te hebben, hebben we eindelijk warm water!!! Zelfs de huismoeders verklaarden ons voor gek dat we met koud water douchten. Zij warmen gewoon water op boven het vuur. Daar waren wij dan eigenlijk weer te lui voor...

Ik ben meteen onder de douche gesprongen. Wies geloofde het eerst helemaal niet. We worden van deze vakantie wel heel technisch en we hebben de taken onderling al verdeeld. Wies is van de wasbak, Dorien van de douche en ik van het toilet. Die heb ik vanochtend even gerepareerd.

Safari!

Woensdag 25 juli, donderdag 26 juli en vrijdag 27 juli,

Vandaag gaan we op safari in de Masaai Mara! Onze gids Stanley kwam ons al vroeg ophalen. Het is acht uur rijden naar het park. We hebben nog even een koffiepauze gehouden en daarna zijn we doorgereden naar Nairobi. Na Nairobi hadden we nog een stop bij een uitzichtpunt over de Rift Valley en voor de lunch. Rond vier uur waren we dan eindelijk in de Masaai Mara. We sliepen in luxe tenten. De tent is opgehangen aan een overkapping en aan een gebouwtje met een douche en toilet. We hebben zelfs warm water en stroom tussen 05.00 en 07.00 uur en tussen 19.00 en 22.00. Uit onze douche kwam lekker warm water. In Upendo douchen we nog steeds koud water, dus we hebben hier even lekker van geprofiteerd. Nadat we onze spullen hadden uitgepakt, zijn we op de eerste gamedrive gegaan. Vrijwel meteen zagen we heel veel dieren. Zoals zebra’s, wildebeesten, gazelles en impala’s. Na een tijdje kwamen we twee olifantenfamilies tegen. We waren de eersten. Stanley is een hele goede gids en had de auto zo neergezet dat we heel dichtbij alle dieren kwamen. Soms zo dichtbij dat we de dieren bijna konden aanraken.

Daan had gezegd dat wie als eerste een leeuw zag een biertje zou krijgen. Ik zag als eerste de drie leeuwen, maar ik ga voor de eeuwige roem. De leeuwen lagen lekker te luieren op een steen. ’s Avonds bij het avondeten hebben we onze mede safarigasten ontmoet. Het was een groep jonge spanjaarden. Ze waren heel onbeschoft en vlogen meteen op het avondeten af. Gelukkig hadden wij al opgeschept.

’s Ochtends was het vroeg op. Tijdens het ontbijt waren ook de Spanjaarden er weer. Deze keer hadden ze de jam op hun tafel gezet. In de auto vertelden we dit aan Stanley. Hij zei dat hij er wel voor zou zorgen dat zij de volgende keer later zou eten en dat ze de vorige keer tijdens de safari iets te veel hadden gedronken.

Vandaag gaan we naar de westkant van de Masaai Mara. Weer zagen we heel veel dieren. Stanley kreeg een tip over een mannetjes leeuw die op een steen lag. We hebben een groep van twaalf giraffen gevonden. Er kwamen steeds meer kopjes van achter struiken vandaan. Hierna werden we weer getipt over een luipaard die in een boom lag. Na het luipaard reden we weer verder en toen reden we langs een familie olifanten. Stanley heeft de auto zonder de motor aan verder laten rollen. Een olifant met kleintje is toen op minder dan een meter langs onze auto gelopen. Na de olifanten zagen we een cheeta met welpje. Eerst stonden we al vrij dichtbij met nog meer auto’s. Toen ze allemaal wegreden, deed Stanley ook alsof hij weg ging rijden. In plaats daarvan reed hij nog dichterbij en stonden we er met onze neus bovenop. Hierna zagen we nog een aantal leeuwen met welpjes. Stanley had ons beloofd om de Great Migration te laten zien. Sinds een aantal dagen is deze begonnen. Tanzania probeert dit tegen te houden door de grens met Kenia in brand te steken. En dit allemaal om de toeristen naar de Serengeti te laten komen. De natuur is alleen niet tegen te houden, geluk voor ons! In eens stonden we midden in een enorme kuddes zebra’s en wildebeesten. Het waren er duizenden. Net toen we wilden gaan lunchen kregen we weer tip over cheeta met welpjes. We hebben de lunch maar even uitgesteld. De welpjes waren  vier maanden uit en heel schattig. Het is dat ze iets te wild zijn en groot worden, maar anders had ik ze best als  huisdier willen hebben. Hierna zijn we naar een uitzichtpunt gereden en hebben we geluncht. Na de lunch zijn we naar de Mara rivier gereden. Bij de rivier heeft Stanley nog even de auto voor die van de Spanjaarden gezet zodat wij goede foto’s konden maken. Er was sprake van dat de wildebeesten deze zouden oversteken. Helaas na heel lang wachten staken ze toch maar niet over.  Bij de rivier hebben we nog nijlpaarden, krokodillen en heel veel giraffen gezien. We hadden zolang staan kijken bij de twijfelende wildebeesten dat we ons nog moesten haasten om op tijd uit het park te zijn. Onderweg zijn we nog wel even gestopt bij een cheeta met jongen.

’s Ochtends zijn we nog op zoek gegaan naar een neushoorn. We hebben de Big Five op de neushoorn na gezien. Na de gamedrive hebben we ontbeten en zijn we naar een Masai dorp gegaan. Hierna was het weer een lange rit naar Upendo. Net toen we op weg waren hadden we meteen al pech. Als we harder dan zestig reden, sloeg de motor af door kortsluiting en het linkervoorwiel dreigde eraf te vallen. Gelukkig hebben we nog een heel stuk naar de bewoonde wereld konden rijden. Langs deze weg waren we niet de enige. De Spanjaarden hadden ook pech, alleen konden zij echt niet meer verder rijden. Stanley had een matatu geregeld die ons naar de lunchplek kon brengen. Hij had de auto deels gerepareerd, zodat we in ieder geval terug naar Nairobi konden rijden. Toen we eindelijk in Nairobi aankwamen was het al zes uur. We hebben in een enorm winkelcentrum avondeten gekocht. Stanley kon ons helaas niet verder brengen en heeft voor ons een private matatu geregeld die ons naar Upendo heeft gebracht. Het was inmiddels al donker en het was de slechtste bestuurder ooit. Blijkbaar vond hij het normaal om rijdend te sms’en en regelmatig rechts te gaan rijden (ze rijden hier links). We zaten echt met het zweet in ons handen en helemaal nadat we een ongeluk waren gepasseerd met dodelijke afloop. Gelukkig zijn we veilig aangekomen.

Opgesloten in de gevangenis

Dinsdag 24 juli,

Vandaag is eindelijk de timmerman langsgekomen voor de tafels en stoelen. Tussendoor heb ik alweer verder gewerkt aan de muurschildering. Morgen gaan we voor drie dagen op safari in de Masaai Mara. Alleen het snaveltje van de papegaai moet nog geverfd worden en dan is hij af. 's Middags zijn we naar de gevangenis gegaan. Eerst hebben we in Gatitu zeep, lollies, wc-papier en ondergoed gekocht. We gingen de vrouwenafdeling bezoeken. Eerst mochten alleen Wies en Jackson naar binnen. Het bleek dat ze liever hadden dat we een afspraak hadden gemaakt, maar bij uitzondering mochten we toch naar binnen. Er werd ons uitgelegd wat voor soort gevangenen er zaten. Er zaten drie typen: de vrouwen die hun proces nog moesten afwachten, de veroordeelden en de vrouwen die capital offenses hadden begaan. Het terrein was niet zo heel groot en er was plaats voor honderd vrouwen. We liepen langs de keuken, ze moeten hier hun eigen eten klaarmaken. Daarna gingen we naar het naaiatelier. De vrouwen leren hier handwerken en hebben een winkeltje voor de bezoekers. De bewaardster vertelde dat ze de spullen aan de overheid geven, die verkopen het en van dat geld krijgen de gevangenen voedsel voor drie maaltijden per dag. Hier zijn we begonnen met het uitdelen van de lollies. De vrouwen waren heel blij om ons te zien. Ze krijgen nauwelijks bezoek en ze vertelden dat ze het goed vonden dat wij ze niet vergaten en belangstelling voor hun hadden. Hierna gingen we de cellen bekijken. We dachten dat ze allemaal in aparte cellen sliepen, maar het waren grote ruimtes waar allemaal matrassen op de grond lagen. Er waren wel aparte ruimtes voor de toiletten en douches, maar verder geen privacy. De kinderen die hier geboren worden mogen tot een bepaalde leeftijd bij hun moeder blijven. In totaal liepen er nu 14 kleine kinderen rond. Ze waren zelfs bezig om een daycare op te zetten. Ze legden ons ook hun systeem uit van goed gedrag. Na bepaalde tijd en afhankelijk van hun gedrag worden de vrouwen beloont en mogen ze steeds meer. Aan het einde hebben we nog in het gastenboek geschreven. We werden vooral dringend bezoek om commentaar te geven. Natuurlijk wel positief, maar om nu very nice neer te zetten ging mij toch iets te ver. Het is uiteindelijk helemaal niet leuk dat die vrouwen daar zitten.

Na de gevangenis gingen we naar Nyeri. Een paar van ons moesten nog geld pinnen. Het pasje van Arnor werd ingeslikt. Uiteindelijk was er een vrouw met veel connecties die zo ongeveer de directeur gebeld heeft en zei dat Arnor morgen terug naar huis gaat en hij dat pasje toch echt nu moest hebben (hij vertrekt in werkelijkheid volgende week pas). We zijn nog even langs de supermarkt geweest, want een jongetje is donderdag jarig en we hebben taart voor hem gekocht en cake voor de andere. We hebben het vanavond al gevierd, want morgen gaan we voor drie dagen op safari in de Masaai Mara.

Het ziekenhuis

Maandag 23 juli,

Vandaag was het een slome start. We hebben rustig ontbeten. We zaten eigenlijk ook te wachten op de timmerman. Hij gaat de tafels en banken maken voor het kleuterschooltje. Hij is vandaag nooit komen opdagen. Maarja, zo gaat dat in Kenia. Tussendoor ben ik weer verder gegaan met de muurschildering. ’s Middags kwam Jackson ons ophalen voor een bezoek aan het ziekenhuis. Daar lag een kindje uit de sloppenwijk dat brandwonden had opgelopen.  Het meisje was achterover gevallen in een pot met heet water voor de thee. Ook lag er een vriend van Jackson die was neergestoken door zijn vrouw. Gisteravond was dit zelfs  op het landelijke nieuws. Het ziekenhuis is totaal anders dan in Nederland. Het bestaat uit allemaal losse gebouwen. Er was ontzettend veel bezoek en de patiënten lagen in grote zalen. We zijn ook nog even op de kinderafdeling geweest. Wel heftig om te zien. Hierna gingen we naar de supermarkt. Nog wat ingeslagen voor de safari en kratten gekocht om speelgoed in op te bergen. Thuis hebben Wies, Dorien en ik de bibliotheek opgeruimd. In het kantoor van Jackson hadden we allemaal dozen en koffers vol met spullen voor de kinderen gevonden. De huismoeders vertelden dat ze nooit tijd hadden gehad om het allemaal uit te zoeken. In de kasten vonden we zoveel troep dat ze nooit hebben weggegooid. Nu is alles gelukkig (nog) opgeruimd. Tijdens het opruimen viel de stroom weer uit en moesten we verder gaan in het stikdonker.