Voetbaltoernooi

Zaterdag 28 en zondag 29 juli,

Zaterdag hebben we alles een beetje opgeruimd. Wies en ik hadden samen een tas gedeeld, dus alles moest weer terug naar de rechtmatige eigenaar. Alles was ook zo stoffig geworden dat we weer konden wassen. Het is wel op eigen risico, want er is voor de komende week slecht weer voorspeld. Ik hoop dat het voor vrijdag droog is. Dan moet alles de koffer weer in, deze keer om weer terug  naar huis te vliegen. ’s Middags hebben we liedjes met de kinderen gezongen en spelletjes met ze gespeeld.

Zondag was er een voetbaltoernooi met de oudere kinderen. Daan en Arnor hebben voetbalgoaltjes gesponserd. Ze staan bij het kleuterschooltje. Vandaag zijn ze officieel geopend. We hadden nog ergens een hele stapel voetbalshirts gevonden en die hebben we uitgedeeld. De kinderen waren verdeeld in drie teams en we hebben al talent ontdekt. We kregen zelfs supporters. De hele buurt stond te kijken en de kinderen namen zelf het iniatief om ook voetbal te gaan spelen. Na het toernooi was het helaas tijd om afscheid te nemen van Lien en Charlotte. Na drie weken was het voor hun weer tijd om naar huis te gaan. Onze kamer is nu een stuk leger, maar vanavond verhuisd Dorien naar ons. Raar gevoel, want zelf heb ik ook nog maar een weekje te gaan. Aan de ene kant wil ik hier helemaal niet weg, maar het is ook wel fijn om weer naar huis te gaan.

Arnor heeft vanavond voor het eerst staan strijken. Hij had geen schone kleren meer, dus heeft hij met het strijkijzer gedroogd. Daarna hebben we samen met de kinderen rond het kookpotje met zijn spijkerbroek en hun sokken gebruik gemaakt van de Afrikaanse droger. Je houdt ze gewoon boven de gloeiende kooltjes. Het gaat niet zo snel, maar het is wel heel gezellig. Ik ben ook nog huishoudelijk bezig geweest door de badkamer schoon te maken. Terwijl ik dat heb gedaan, heeft Dorien ons warm water hersteld. Na drie weken met koud water gedoucht te hebben, hebben we eindelijk warm water!!! Zelfs de huismoeders verklaarden ons voor gek dat we met koud water douchten. Zij warmen gewoon water op boven het vuur. Daar waren wij dan eigenlijk weer te lui voor...

Ik ben meteen onder de douche gesprongen. Wies geloofde het eerst helemaal niet. We worden van deze vakantie wel heel technisch en we hebben de taken onderling al verdeeld. Wies is van de wasbak, Dorien van de douche en ik van het toilet. Die heb ik vanochtend even gerepareerd.

Safari!

Woensdag 25 juli, donderdag 26 juli en vrijdag 27 juli,

Vandaag gaan we op safari in de Masaai Mara! Onze gids Stanley kwam ons al vroeg ophalen. Het is acht uur rijden naar het park. We hebben nog even een koffiepauze gehouden en daarna zijn we doorgereden naar Nairobi. Na Nairobi hadden we nog een stop bij een uitzichtpunt over de Rift Valley en voor de lunch. Rond vier uur waren we dan eindelijk in de Masaai Mara. We sliepen in luxe tenten. De tent is opgehangen aan een overkapping en aan een gebouwtje met een douche en toilet. We hebben zelfs warm water en stroom tussen 05.00 en 07.00 uur en tussen 19.00 en 22.00. Uit onze douche kwam lekker warm water. In Upendo douchen we nog steeds koud water, dus we hebben hier even lekker van geprofiteerd. Nadat we onze spullen hadden uitgepakt, zijn we op de eerste gamedrive gegaan. Vrijwel meteen zagen we heel veel dieren. Zoals zebra’s, wildebeesten, gazelles en impala’s. Na een tijdje kwamen we twee olifantenfamilies tegen. We waren de eersten. Stanley is een hele goede gids en had de auto zo neergezet dat we heel dichtbij alle dieren kwamen. Soms zo dichtbij dat we de dieren bijna konden aanraken.

Daan had gezegd dat wie als eerste een leeuw zag een biertje zou krijgen. Ik zag als eerste de drie leeuwen, maar ik ga voor de eeuwige roem. De leeuwen lagen lekker te luieren op een steen. ’s Avonds bij het avondeten hebben we onze mede safarigasten ontmoet. Het was een groep jonge spanjaarden. Ze waren heel onbeschoft en vlogen meteen op het avondeten af. Gelukkig hadden wij al opgeschept.

’s Ochtends was het vroeg op. Tijdens het ontbijt waren ook de Spanjaarden er weer. Deze keer hadden ze de jam op hun tafel gezet. In de auto vertelden we dit aan Stanley. Hij zei dat hij er wel voor zou zorgen dat zij de volgende keer later zou eten en dat ze de vorige keer tijdens de safari iets te veel hadden gedronken.

Vandaag gaan we naar de westkant van de Masaai Mara. Weer zagen we heel veel dieren. Stanley kreeg een tip over een mannetjes leeuw die op een steen lag. We hebben een groep van twaalf giraffen gevonden. Er kwamen steeds meer kopjes van achter struiken vandaan. Hierna werden we weer getipt over een luipaard die in een boom lag. Na het luipaard reden we weer verder en toen reden we langs een familie olifanten. Stanley heeft de auto zonder de motor aan verder laten rollen. Een olifant met kleintje is toen op minder dan een meter langs onze auto gelopen. Na de olifanten zagen we een cheeta met welpje. Eerst stonden we al vrij dichtbij met nog meer auto’s. Toen ze allemaal wegreden, deed Stanley ook alsof hij weg ging rijden. In plaats daarvan reed hij nog dichterbij en stonden we er met onze neus bovenop. Hierna zagen we nog een aantal leeuwen met welpjes. Stanley had ons beloofd om de Great Migration te laten zien. Sinds een aantal dagen is deze begonnen. Tanzania probeert dit tegen te houden door de grens met Kenia in brand te steken. En dit allemaal om de toeristen naar de Serengeti te laten komen. De natuur is alleen niet tegen te houden, geluk voor ons! In eens stonden we midden in een enorme kuddes zebra’s en wildebeesten. Het waren er duizenden. Net toen we wilden gaan lunchen kregen we weer tip over cheeta met welpjes. We hebben de lunch maar even uitgesteld. De welpjes waren  vier maanden uit en heel schattig. Het is dat ze iets te wild zijn en groot worden, maar anders had ik ze best als  huisdier willen hebben. Hierna zijn we naar een uitzichtpunt gereden en hebben we geluncht. Na de lunch zijn we naar de Mara rivier gereden. Bij de rivier heeft Stanley nog even de auto voor die van de Spanjaarden gezet zodat wij goede foto’s konden maken. Er was sprake van dat de wildebeesten deze zouden oversteken. Helaas na heel lang wachten staken ze toch maar niet over.  Bij de rivier hebben we nog nijlpaarden, krokodillen en heel veel giraffen gezien. We hadden zolang staan kijken bij de twijfelende wildebeesten dat we ons nog moesten haasten om op tijd uit het park te zijn. Onderweg zijn we nog wel even gestopt bij een cheeta met jongen.

’s Ochtends zijn we nog op zoek gegaan naar een neushoorn. We hebben de Big Five op de neushoorn na gezien. Na de gamedrive hebben we ontbeten en zijn we naar een Masai dorp gegaan. Hierna was het weer een lange rit naar Upendo. Net toen we op weg waren hadden we meteen al pech. Als we harder dan zestig reden, sloeg de motor af door kortsluiting en het linkervoorwiel dreigde eraf te vallen. Gelukkig hebben we nog een heel stuk naar de bewoonde wereld konden rijden. Langs deze weg waren we niet de enige. De Spanjaarden hadden ook pech, alleen konden zij echt niet meer verder rijden. Stanley had een matatu geregeld die ons naar de lunchplek kon brengen. Hij had de auto deels gerepareerd, zodat we in ieder geval terug naar Nairobi konden rijden. Toen we eindelijk in Nairobi aankwamen was het al zes uur. We hebben in een enorm winkelcentrum avondeten gekocht. Stanley kon ons helaas niet verder brengen en heeft voor ons een private matatu geregeld die ons naar Upendo heeft gebracht. Het was inmiddels al donker en het was de slechtste bestuurder ooit. Blijkbaar vond hij het normaal om rijdend te sms’en en regelmatig rechts te gaan rijden (ze rijden hier links). We zaten echt met het zweet in ons handen en helemaal nadat we een ongeluk waren gepasseerd met dodelijke afloop. Gelukkig zijn we veilig aangekomen.

Opgesloten in de gevangenis

Dinsdag 24 juli,

Vandaag is eindelijk de timmerman langsgekomen voor de tafels en stoelen. Tussendoor heb ik alweer verder gewerkt aan de muurschildering. Morgen gaan we voor drie dagen op safari in de Masaai Mara. Alleen het snaveltje van de papegaai moet nog geverfd worden en dan is hij af. 's Middags zijn we naar de gevangenis gegaan. Eerst hebben we in Gatitu zeep, lollies, wc-papier en ondergoed gekocht. We gingen de vrouwenafdeling bezoeken. Eerst mochten alleen Wies en Jackson naar binnen. Het bleek dat ze liever hadden dat we een afspraak hadden gemaakt, maar bij uitzondering mochten we toch naar binnen. Er werd ons uitgelegd wat voor soort gevangenen er zaten. Er zaten drie typen: de vrouwen die hun proces nog moesten afwachten, de veroordeelden en de vrouwen die capital offenses hadden begaan. Het terrein was niet zo heel groot en er was plaats voor honderd vrouwen. We liepen langs de keuken, ze moeten hier hun eigen eten klaarmaken. Daarna gingen we naar het naaiatelier. De vrouwen leren hier handwerken en hebben een winkeltje voor de bezoekers. De bewaardster vertelde dat ze de spullen aan de overheid geven, die verkopen het en van dat geld krijgen de gevangenen voedsel voor drie maaltijden per dag. Hier zijn we begonnen met het uitdelen van de lollies. De vrouwen waren heel blij om ons te zien. Ze krijgen nauwelijks bezoek en ze vertelden dat ze het goed vonden dat wij ze niet vergaten en belangstelling voor hun hadden. Hierna gingen we de cellen bekijken. We dachten dat ze allemaal in aparte cellen sliepen, maar het waren grote ruimtes waar allemaal matrassen op de grond lagen. Er waren wel aparte ruimtes voor de toiletten en douches, maar verder geen privacy. De kinderen die hier geboren worden mogen tot een bepaalde leeftijd bij hun moeder blijven. In totaal liepen er nu 14 kleine kinderen rond. Ze waren zelfs bezig om een daycare op te zetten. Ze legden ons ook hun systeem uit van goed gedrag. Na bepaalde tijd en afhankelijk van hun gedrag worden de vrouwen beloont en mogen ze steeds meer. Aan het einde hebben we nog in het gastenboek geschreven. We werden vooral dringend bezoek om commentaar te geven. Natuurlijk wel positief, maar om nu very nice neer te zetten ging mij toch iets te ver. Het is uiteindelijk helemaal niet leuk dat die vrouwen daar zitten.

Na de gevangenis gingen we naar Nyeri. Een paar van ons moesten nog geld pinnen. Het pasje van Arnor werd ingeslikt. Uiteindelijk was er een vrouw met veel connecties die zo ongeveer de directeur gebeld heeft en zei dat Arnor morgen terug naar huis gaat en hij dat pasje toch echt nu moest hebben (hij vertrekt in werkelijkheid volgende week pas). We zijn nog even langs de supermarkt geweest, want een jongetje is donderdag jarig en we hebben taart voor hem gekocht en cake voor de andere. We hebben het vanavond al gevierd, want morgen gaan we voor drie dagen op safari in de Masaai Mara.

Het ziekenhuis

Maandag 23 juli,

Vandaag was het een slome start. We hebben rustig ontbeten. We zaten eigenlijk ook te wachten op de timmerman. Hij gaat de tafels en banken maken voor het kleuterschooltje. Hij is vandaag nooit komen opdagen. Maarja, zo gaat dat in Kenia. Tussendoor ben ik weer verder gegaan met de muurschildering. ’s Middags kwam Jackson ons ophalen voor een bezoek aan het ziekenhuis. Daar lag een kindje uit de sloppenwijk dat brandwonden had opgelopen.  Het meisje was achterover gevallen in een pot met heet water voor de thee. Ook lag er een vriend van Jackson die was neergestoken door zijn vrouw. Gisteravond was dit zelfs  op het landelijke nieuws. Het ziekenhuis is totaal anders dan in Nederland. Het bestaat uit allemaal losse gebouwen. Er was ontzettend veel bezoek en de patiënten lagen in grote zalen. We zijn ook nog even op de kinderafdeling geweest. Wel heftig om te zien. Hierna gingen we naar de supermarkt. Nog wat ingeslagen voor de safari en kratten gekocht om speelgoed in op te bergen. Thuis hebben Wies, Dorien en ik de bibliotheek opgeruimd. In het kantoor van Jackson hadden we allemaal dozen en koffers vol met spullen voor de kinderen gevonden. De huismoeders vertelden dat ze nooit tijd hadden gehad om het allemaal uit te zoeken. In de kasten vonden we zoveel troep dat ze nooit hebben weggegooid. Nu is alles gelukkig (nog) opgeruimd. Tijdens het opruimen viel de stroom weer uit en moesten we verder gaan in het stikdonker.

Op de evenaar en naar de kerk!

Zaterdag 21 juli en zondag 22 juli,

Zaterdag hebben we een uitstapje gemaakt naar de evenaar. Gelukkig scheen het zonnetje, hoewel de weersvoorspelling slecht weer aangaf. Het was een vrij lange rit, maar met een mooi uitzicht. Onderweg zijn we zelfs langs de camping gereden waar we vorig jaar gekampeerd hebben en langs de plek waar ik een foto heb gemaakt van Mt. Kenya. De boom, het weggetje en de elektriciteitspalen kwamen mij wel heel erg bekend voor. Vooral omdat ik toen zo heb staan klooien om die palen niet op de foto te krijgen. Is overigens mislukt. Deze keer was het bewolkt dus konden we alleen de voet van de berg zien. Bij de evenaar lieten ze ons zien aan de hand van een bakje water dat het wel echt de evenaar was. Hierna hebben we foto’s gemaakt en souverniertjes gaan kopen bij vele winkeltjes. We werden met z’n achten in één winkeltje gepropt. We hebben ons maar snel opgesplitst. De verkopers zijn heel opdringerig. Ze zeiden de hele tijd: “Take your time!” en tegelijkertijd duwden ze het ene ding na het andere onder je neus. I know that you will like this (not)! Uiteindelijk heb ik twee kleine maskers gekocht om aan de muur te hangen en daarna werd ik gek van ze. Ik heb nog geprobeerd om een pakje ansichtkaarten te kopen, maar de vrouw wilde ze niet voor mijn prijs verkopen. Deze keer hebben luxe geluncht. Onderweg kwamen we langs een hele grote supermarkt en hebben we daar gegeten. We hadden nog een lange rit te gaan en we waren het brood met jam een beetje zat. In de supermarkt hebben we boodschappen gedaan en terwijl we daar stonden viel het licht uit. ’s Avonds zijn we eindelijk toegekomen aan de disco. De avond ervoor was iedereen moe en hebben we uiteindelijk vier op een rij gespeeld en werden onze haren ingevlochten.

Zondagochtend zijn we met z’n allen naar de kerk gegaan. Voordat we weggingen kwam Dorien (een nieuwe vrijwilligster). Er was iets misgegaan met het ophalen van het vliegveld, waardoor Jackson plotseling midden in de nacht voor haar naar het vliegveld moest. Wij waren ook heel verbaasd om haar al zo vroeg te zien, omdat we haar pas ’s middags hadden verwacht. We kwamen door van alles en nog wat een half uur te laat in de kerk. Het was leuk om te zien hoe zo’n kerkdienst er hier aan toe gaat. Het lijkt een beetje op onze jeugddiensten, maar hier wordt God meer geprezen en wordt de bijbel meer aan mensen opgelegd. Aan het einde van de dienst moesten onze oren een beetje bijkomen (de dominee schreeuwde behoorlijk en de microfoon stond veel te hard, bovendien waren ze zo slim geweest om het plafond te betegelen: ECHO). De dienst was ook lang, drie uur. Daarna kregen we nog thee. Toen we weer buitenkwamen scheen het zonnetje lekker. Verder hebben we geholpen met wassen, de kamer bekeken van een jongen die hier op het terrein woont.

Heel veel wentelteefjes

Donderdag 19 juli en vrijdag 20 juli,

Vandaag werden we wakker van de regen. Het plan was om met de kleinste kinderen naar het hotel Greenhill te gaan. Daar hebben ze een mooi grasveld, waarop de kinderen kunnen spelen. Ook wilden we ze trakteren op friet. Helaas kon het niet doorgaan. Het is nu 18 graden met af en toe regen, dus veel te koud. Uiteindelijk hebben we besloten om naar Nyeri te gaan en spullen voor de kinderen, Upendo en het schooltje te kopen. Lien en Charlotte gaan voor vanavond wentelteefjes bakken. We hebben de dagomzet van de supermarkt verdubbeld.

Na de lunch zijn Wies en ik met de kinderen gaan verfen. Zij had waterverf en kleurplaten gekocht. Eerst wilden we alleen met de oudste jongens gaan verfen, maar toen werden de kleine kinderen wakker. Iedereen wilde gaan verfen. De kinderen hebben totaal geen geduld, dus Wies en ik waren meer politieagenten. Gelukkig kwam Arnor op het goede idee om een dvd op te zetten. Ze zijn nu helemaal gebiologeerd door de tv, maar ik hoor nog steeds jungle geluiden uit de huiskamer komen en sit on the carpet. Het gaat nog wel een tijdje duren voordat de rust is teruggekeerd. Voor het avondeten heb ik nog geholpen met het huiswerk. Ik dacht eindelijk van wiskunde af te zijn, maar helaas. In totaal zijn er 285 wentelteefjes gebakken en opgegeten. De kinderen eten zo ontzettend veel.

Vrijdagochtend was het beter weer dan voorspeld en hebben we nog kunnen wassen. Jackson was samen met Tessa, haar vriend Daan gaan ophalen van het vliegveld. Helaas weer geen Greenhills voor de kleintjes. Dat verschuiven we maar even. ’s Middags hebben we lekker in zonnetje gelezen en geluncht. Daarna zijn we naar het kleuterschooltje gegaan om verder te verfen en posters op te hangen. Vanavond is is er een tweede poging voor de disco. Hopelijk valt er nu niemand flauw. 

Hierbij ook foto's van het eindresultaat van de muurschilderingen!

 

New Life

Dinsdag 17 juli en woensdag 18 juli,

Dinsdagochtend zijn we mzungu-time (stipt op tijd) naar het New Life orphanage gegaan. Hier worden de allerkleinsten tot 1,5 jaar opgevangen. Vaak zijn zij achtergelaten door hun moeder. Voor hun hadden we heel veel luiers meegenomen. Op dit  moment waren er ongeveer 15 kinderen. De jongste was drie maanden. Zo schattig! We kregen een rondleiding door het gebouw. Het was groot en heel schoon. Hierna mochten we spelen met de kinderen en ze eten/flesje geven. De manager vertelde dat ze tot nu 122 kinderen hebben opgevangen. Het merendeel wordt geadopteerd door mensen uit het buitenland. De meeste komen uit Nederland. Een klein aantal wordt geadopteerd door mensen uit Kenia en maar  8 van de 122 zijn teruggegaan naar hun biologische families of ouders. 

Na twee uurtjes spelen was het helaas weer tijd voor hun dutje en werden wij weer opgehaald. Voor vertrek heb ik natuurlijk nog een luier verschoond op de ouderwetse manier (aan luxe pampers met plakstripjes doen ze hier niet) met een katoenen luier. Het Upendo busje werd gerepareerd, dus moesten we terug lopen naar Nyeri. We zijn nog even naar de supermarkt geweest en met de matatu teruggegaan naar Upendo. We hebben de kinderen geschminkt en na het avondeten hebben we spelletjes met ze gespeeld, zoals Who am I? Inmiddels hebben we last van muizen. We hebben een handdoek voor de slaapkamerdeur gelegd om ongewenste indringers te voorkomen. Misschien hadden we toch nog de kat in de kamer moet laten.

Voor woensdag hadden we niks gepland staan. Vandaag vertrekt helaas de eerste vrijwilliger alweer, Henne. Iedereen had besloten om zijn  muurschilderingen af te maken en Wies ik zijn begonnen aan een nieuwe. Deze keer is het een jungle met een aap, leeuw, olifant, papegaai en giraf. Na het eten hebben we afscheid genomen van Henne. Helaas, maar vrijdag en zondag komen er weer nieuwe.

Ps. Om reacties te plaatsen moet je klikken op geen opmerkingen. Dan kun je er een plaatsen. 

 

 

 

Aan de slag!

Zondag 15 juli en maandag 16 juli,

Zondag heb ik eindelijk de muurschilderingen afgemaakt! De kinderen vonden ze helemaal geweldig. Het was lekker weer en ik heb samen met de kinderen lekker in de tuin gespeeld. Was maar goed ook, want we hadden weer last van black-outs. Eén in de ochtend en ’s avonds. Vooral die in de ochtend was onhandig, want dat  betekende alweer een koude douche. En ja, koud is hier steenkoud. Maar als het goed is heb ik nu eindelijk uitgevonden hoe het warme water werkt!!

Vandaag gingen we naar het kleuterschooltje. Dit was eerst van een leraar zelf, maar hij kon het niet meer betalen. Toen is hij er mee gestopt en konden de kinderen niet meer naar school. De lokale gemeenschap heeft toen aan Jackson gevraagd of hij het schooltje over wilde nemen. Gelukkig voor de kinderen heeft hij toegezegd. Gelukkig voor Jackson zijn er veel vrijwilligers die kunnen helpen met schoonmaken. Vanochtend was het vroeg op en aan de slag. Het weer was ons goed gezind: lekker zonnetje en 27 graden! Dan is schoonmaken leuk. Totdat we een nest tegenkwamen met Afrikaanse wespen, daar hebben ze ook een Afrikaanse oplossing voor en dat is verbranden met een stukje papier en de eitjes naar het land van de buurman vegen. Toen we klaar waren, kwamen de kleintjes van Upendo voor hun lessen. Ze hadden hele schattige bruine uniformen aan. Het gaat op school er wel iets anders aan toe dan in Nederland. Als er niet geluisterd wordt, worden de kinderen geknepen of krijgen ze een tik. Aan complimentjes doen ze ook niet. Na de lunch hebben we met z’n allen de was gedaan en zijn we naar de supermarkt geweest. Helaas was het toen weer afgelopen met het mooie weer en veranderde de weg in een rivier. De voorspellimg voor de komende week is ook niet best. Met zulk weer lijkt het alsof we gewoon in Nederland zijn. 

Foto's van het eindresultaat van de muurschilderingen krijgen jullie snel te zien!

Muurschilderingen, disco, zon en Nyeri Hill

Donderdag 12 juli, vrijdag 13 juli en zaterdag 14 juli,

Vandaag hebben we besloten om muurschilderingen te gaan maken. De groep die gistermiddag naar de sloppenwijk ging, gaat vandaag weer terug. Tessa en Henne gaan vandaag naar Nairobi, dus Wies en ik hebben het rijk voor ons alleen. We hebben gekozen voor een grote muurschildering van Winnie The Pooh die naar de sterren staat te kijken. Hij komt in de slaapkamer van de kleine kinderen. Eerst hebben we hem met houtskool op de muur getekend. Nadat de kinderen hun middagdutje gedaan hebben, gaan we hem schilderen. Ik hoop dat ze er niet aankomen, anders is de tekening weg. De andere vrijwilligers hebben besloten om verschillende dieren op de muren te schilderen. Vannochtend hebben we ook nog spelletjes gespeeld met de kinderen en liedjes met ze gezongen.

Vrijdagochtend zijn Wies en ik verder gegaan met de muurschildering. Nadat deze klaar was, begonnen de andere kinderen te vragen of we ook in de andere kamers zo’n schildering te maken. Ik heb een verborgen talent ontdekt. In de kamer van de oudste meisjes hebben we besloten om bloemen en vlinders op de muur te schilderen en een vriendelijke gier die op een boom zit. Na de lunch zijn we weer verder gegaan en zijn een aantal vrijwilligers inkopen gaan doen voor de discoavond. Tijdens het schilderen werden we door Baboe gevraagd om te komen kijken hoe de aardappels worden geoogst. Hij is de vader van Jackson en Upendo staat op zijn grond. Hij heeft een enorme boerderij. Als avondeten kregen we natuurlijk aardappelpuree met kool. Hierna was het tijd om alle spullen klaar te zetten voor de disco. Eerst gingen we met z’n allen dansen en daarna werd er een danswedstrijd gehouden. De winnaars mochten met ons dansen.

Hierna kregen we de schrik van ons leven, toen een van de oudere meisjes bewusteloos raakte. Ik had nog zo gehoopt dat mijn BHV-cursus niet nodig zo zijn. We hadden al snel uitgevonden dat dit vaker bij haar gebeurde en dat het niet door oververhitting kwam. Wat wel beangstigend was, was dat ze de vorige keer vijf uur bewusteloos was geweest en dat ze deze ochtend naar het ziekenhuis was geweest voor klachten over pijn op de borst. In zo’n situatie gaat alles nog steeds in Afrikaans tempo en de pogingen om haar bij te brengen waren ondertussen mislukt. We hebben haar naar het ziekenhuis gebracht. Het was de langste autorit van mijn leven. We zaten in een gewone auto met z’n drieeën achterin met haar op schoot. In het ziekenhuis hebben ze haar bijgebracht dmv een injectie en toen mocht ze weer mee naar huis. Terug bleek dat ze af en toe bewustloos raakt door onder andere posttraumatische stress door haar verleden. Na alleen al haar verhaal aangehoord te hebben, hoef ik ook niet meer die van de andere kinderen te horen. Dit onverwachte ziekenhuisbezoek leverde ook niet bepaald een goede nachtrust op.

Zaterdagochtend scheen eindelijk de zon! Wat een verbetering, meteen t-shirts aan en korte broeken. We hebben er ook maar meteen van geprofiteerd en de was gedaan. We hadden begin deze week gewassen en de spullen waren  nog steeds niet droog. Nu konden we ze eindelijk buiten hangen. Na de lunch zijn we met de kinderen naar Nyeri Hills gegaan. We hebben het record gebroken van het maximaal aantal mensen in een busje proppen gebroken. Het Upendo busje is bedoeld voor 14 mensen, maar wij hebben er 48 in gekregen. Het reed ook nog. Nyeri Hills is de hoogste heuvel van Kenia en hier konden de kinderen lekker spelen. Eerst hebben we spelletjes in de kring met ze gespeeld, liedjes gezongen. Daarna hardloopwedstrijden en verstoppertje gespeeld. Tegen de tijd dat we weer terug waren, was het weer tijd voor avondeten en om naar bed te gaan.

The slums of Nyeri Town

Woensdag 11 juli,

Vanochtend hebben we ons opgesplitst in twee groepen. Wies, Tessa, Henne en ik gaan ’s ochtends voedselpakketten bij mensen langsbrengen. Eerst moesten we deze nog gaan kopen bij de supermarkt. In zo’n pakket zit kookvet, suiker, zout, zeep, bloem, meel, rijst en groene bonen. We hebben er vijf gekocht, want we gaan ook langs bij vijf gezinnen. De andere vrijwilligers gaan in de middag nog bij vijf andere vrijwilligers langs.

Eerst gingen we bij twee gezinnen langs die in de sloppenwijk van Nyeri Town wonen. Een gezin woonde in een klein krotje dat gemaakt was van metalen platen. Het andere gezin leefde grotendeels in een krotje dat gemaakt was van karton. Wel schokkend om te zien, maar ook een unieke kans om ook de niet-toeristische kant van Kenia te zien. Hierna gingen we langs de slager voor “lunch”. We hadden hier de geweldige kans om geitenhoofd te proberen. Gelukkig hadden we nog volkorenbiscuitjes bij ons. Na de lunch gingen we langs bij een moeder die met negen kinderen is achergebleven nadat haar man gestorven was. De man had nog een vrouw en in totaal had hij twintig kinderen. We kregen de graven van haar kinderen, ouders en man te zien. Daarna gingen we langs een vriend van Jackson, die een champignonnenkwekerij heeft. Blijkt hier goed te verdienen! Daarna gingen we nog langs bij een oud vrouwtje en twee zussen die wees geworden zijn.

Voor de lunch hadden we knackworstjes gekocht. Ze eten hier geen vlees en hebben er niet zo heel vervanging voor, dus je begint het echt te missen. De rest van d middag hebben we het rustig aangedaan. Wat met de kinderen gespeeld, een boekje gelezen en de was gedaan. Ook ben ik alvast maar begonnen met typen van mijn blogbericht voor vandaag. We doen en zien zoveel dat we het in de avond alweer vergeten zijn. Toen de tweede groep tergugkwam was het tijd om te gaan eten. De huismoeders hadden een verrassing voor ons. Ze hadden friet voor ons gemaakt. Samen met de overgebleven knackworstjes hebben we dat lekker opgegeten. Tijdens het eten viel het licht weer uit. Gelukkig konden we de zaklampen snel vinden. De kinderen gingen liedjes zingen en we zijn vroeg naar bed gegaan.

Schooltje en shoppen in Nyeri Town

Dinsdag 10 juli,

Vannacht kregen we de schrik van ons leven. Lien werd wakker, omdat zij iets aan onze tassen hoorde ritselen. Ze dacht dat dit een inbreker was. Na kwartier heeft ze ons allemaal wakker gemaakt. Toen we de zaklampen aan deden, bleek er een kat onder mijn bed zat. Op dat moment begon hij heel zielig te miauwen. Wies heeft hem weer door het raam naar buiten gejaagd en toen konden we weer lekker verder slapen. ’s Ochtends na het ontbijt zijn we naar de basisschool gelopen. Dit was ongeveer drie kwartier lopen. Ik heb respect gekregen voor de (kleine) kinderen die dit elke dag moeten lopen. Normaal fiets ik deze afstand naar school en daar doe ik dan een kwartier/twintig minuten over. Daar klaag ik nog regelmatig over. In het schooltje werden we welkom geheten door de directeur. Hij bleek wel compleet gestoord te zijn. Eerst werden alle Hollanders en Belgen compleet de hemel in geprezen, omdat zij zoveel hadden gedoneerd aan het schooltje. Later begon hij ook over dat het zo goed was dat wij kwamen en dus spullen konden doneren. De hele lijst en die eindigde dat hij wel vond dat wij wel computers konden kopen en hij wilde zelf wel een laptop. Hij hoefde geen nieuwe, maar wilde wel de oude computers van ons hebben, want onze ouders waren wel zo rijk dat ze nieuwe voor ons konden kopen. Ik gaf hierop de reactie dat ik zelf mijn eigen laptop moest kopen en dat mijn moeder niet genoeg geld had om er één te kopen. Hij vroeg waarom en ik zei dat mijn ouders gescheiden waren. Toen kreeg het gesprek een hilarische wending, want hij begon te vertellen dat mensen in Kenia niet scheiden omdat ze voor de kerk getrouwd waren. Wij zeiden dat we in Nederland en in België wel scheiden en dat het wel lastig was om nog voor een tweede keer voor de kerk te trouwen. Dat daar nog uitzonderingen op zijn, durfden we niet te zeggen. We konden eigenlijk alleen nog maar ja knikken en denken dat hij toch echt een keer op moest houden met praten. Hierna werd het alleen nog maar beter (of erger), want toen ging hij nog verder door op het gesprek dat scheiden eigenlijk een zonde is en dat de economie van Afrika in opkomst was, omdat zij in God geloofden. Ja, want het ging slecht met de Europese en Amerikaanse economie, omdat we niet meer in God geloofden door te gaan scheiden (het was wat lastig om hier mijn lach in te houden). En Holland betekende Holy-Land, maar ja dat ging nu ook niet echt meer op door al die echtscheidingen. Gelukkig ging hierna zijn telefoon.

Een lerares Engels gaf ons een rondleiding door de school. De directeur maakte ons vooral duidelijk dat wij de gesponsorde dingen van de Nederlanders en Belgen gingen bekijken en misschien ook nog even een klaslokaal. Gelukkig gingen we langs al de lokalen en mochten we ook nog even snel de Nederlanse keuken bekijken. De school was vrij groot en netjes met zo’n 800 kinderen. Op het moment dat wij er waren was het lunchpauze, dus ze waren buiten aan het spelen. In klassen kon ik eindelijk mijn geleerde woordjes Swahili toepassen en heb ik  tot twintig leren tellen.

Toen we weer terugkwamen in Upendo was het tijd voor de lunch. De huismoeders waren chapati’s aan het bakken en we hebben meegeholpen met het uitrollen ervan. Dat zorgde voor veel gelach, want ze werden niet zo heel mooi rond als dat de huismoeders ze maakten. Gelukkig werden we er steeds beter in. Na de lunch hebben we rond de kookpot samen met de huismoeders de aardappels geschild. Onze schoenen waren zo modderig geworden dat het tijd werd om ze te poetsen. Pauline (één van de huismoeders) bood aan om ze schoon te maken, want wij hadden geholpen met koken. Ze zijn hier heel aardig en behulpzaam en vinden het leuk om met ons mee op stap te gaan. Zo ging Esther, een andere huismoeder, mee met ons naar het schooltje. Nadat onze schoenen schoon waren, hebben we in de keuken wat zitten lezen. Hier staat een potje met kolen waarop ze koken en dat is lekker warm. We hebben besloten om in de middag inkopen te gaan doen in Nyeri Town voor de guacamole. Vanavond wilden we dat maken voor de huismoeders en alle vrijwilligers en ze op bier trakteren.

Naar Nyeri Town gingen we matatu. Dit is een busje waar officieel maar 14 mensen in mogen, maar er worden er uiteraard meer ingepropt. Pauline ging met ons mee. Eerst gingen we naar de supermarkt om peper en andere spulletjes te kopen. Ook nog maar een warme trui, want het is hier steenkoud. Ik zit nu met een hempje, t-shirt, trui, vestje en nog een trui. Dit is nog meer dan ik in de winter draag. Pauline zit nu naast mij en lacht me uit. In de winkel was het wel lastig om iets te vinden waarvan de mouwen lang genoeg van waren. Alle Afrikanen moesten daar wel om lachen. Na de supermarkt gingen we naar de markt om de tomaten en  uien te kopen. Daarna hebben we ons weer in de matatu gepropt. In Upendo waren ze nu eindelijk ons licht in de badkamer gemaakt en hopelijk ook het warme water. De wc spoelt nog steeds niet door.

Als avondeten hadden we weer chapati’s met iets van groene bonen. Was heel lekker en daarna zijn we de guacamole gaan maken. Samen met de huismoeders en de andere vrijwilligers hebben we de tortillachips met de guacamole gegeten. Nu konden we eindelijk eens om hun lachen toen ze de guacemole proefden. Advocado, ui en tomaat lusten ze wel, maar niet door elkaar. Toen we naar bed wilden gaan, was er een blackout. In Kenia is dat ook echt een blackout, want je ziet geen hand voor ogen meer. Gelukkig waren de zaklampen snel gevonden en kwam de stroom ook snel weer terug.

Lala Salama (sweet dreams)

In Kenia!

Zaterdag 7, zondag 8 en maandag 9 juli.

Het was eindelijk zover om naar Kenia te vertrekken! Helaas had ik vrijdagnacht weer last van slapeloosheid. Niet bepaald goed als je nog een nachtvlucht hebt.

‘s Ochtends nog even snel alles in de koffer gegooid en de laatste spulletjes gekocht. Om zes uur ‘s avonds stond ik op het vliegveld. Daar heb ik eindelijk Wies ontmoet. Ik vlieg met haar en  nog twee andere vrijwilligers (Charlotte en Arnor). Het was wel raar om Wies eindelijk in persoon te spreken, want het afgelopen jaar hebben we alleen  maar contact via facebook gehad. Bij de gate hebben we ook Charlotte en Arnor ontmoet. We zaten in het vliegtuig niet zo heel ver van elkaar af. Wies en ik hadden samen al online ingecheckt, dus wij zaten naast elkaar. We hadden een rij van twee stoelen. Helaas is het voor ons beiden een slapeloze vlucht geworden (allebei maximal een kwartier slaap). In de tussentijd hebben we onszelf tot tien leren tellen in het Swahili. Om kwart over zes zijn we geland in Naironi. We hebben eerst nog heeel lang in de rij bij de douane gestaan. Wies moest haar visum nog regelen, maar dat duurde uiteindelijk net zolang als de paspoortcontrole zelf. Alles ging in het tempo van Pole Pole (rustig, rustig).De baggage vinden was lastig. Nergens stond aangegeven waar de baggage uit Amsterdam terecht zou komen. Ook wist niemand het. Gelukkig hebben we alles gevonden. Hierna kwam de opgave om uit de tientallen bordjes ons bordje te vinden. Daarna wilden we geld gaan pinnen, maar toen warden onze passen niet geaccpteerd. Jackson (de manager van Upendo) heeft ons later naar bank gebracht waar het wel allemaal werkte. In de bus kwam ik er ook nog achter dat mijn telefoon het hier niet doet. Een lekker begin… Het was een uur of 4 rijden naar het Upendo Children’s Center. Onderweg kregen we een mango als ontbijt en heb ik nog geprobeerd om wat slaap in te halen. Dat is ook niet gelukt. We zijn wel langs allemaal plekken gereden die ik vorig jaar ook heb gezien. Grappig.

In Upendo waren alleen de kleintjes er. De oudere zaten op dat moment nog op school. Ze lijken allemaal zo op elkaar dat het voor mij nog een maand gaat duren om ze uit elkaar te houden en alle namen te leren. We kregen van een huismoeder een rondleiding door Upendo en daarna konden we onze kamer in orde maken.

We slapen met z’n vieren in een kamer voor de vrijwilligers. Samen met Wies, Charlotte, Lien  deel ik een kamer. Naast ons zijn er nog vier andere vrijwilligers: Tessa, Henne, Charlotte en Arnor.

In onze kamer kwamen we al meteen achter de gebreken. Het licht in onze badkamer werkt niet, er is geen warm water (zelfs met de heater), de wc spoelt niet door. Als we onze handen willen wassen moeten we het kraantje van het toilet opendraaien, anders komt er geen water uit het kraantje wat bij de wasbak zit. Dit geldt ook voor de douche. Ze zijn hier ook minder consequent met de hygiene. De kinderen gaan overdag buiten op het potje en legen dat ook in de tuin, wassen hun handen niet. Alle kinderen hebben dan ook wormen en om besmetting naar ons toe te voorkomen moeten wij na contact onze handen ontsmetten.

Ik zou eigenlijk moeten zeggen dat het weer een stuk beter is dan in Nederland. Dat gaat helaas niet op, want het is hier steenkoud en bewolkt. ‘s Avonds hebben wij hier flinke stortbuien. Vannacht lagen wij in bed met fleecetruien en sokken aan. Halverwege de nacht heb ik zelfs mijn pyjamabroek in mijn sokken gestopt, omdat ik anders koude benen kreeg. De dekens waren ook niet bepaald schoon, dus we hebben nieuwe gekocht en die doneren we aan het eind aan Upendo.

In de supermarkt hebben wij ook maar een legging gekocht en desinfecterende afwasmiddel om de badkamer mee schoon te maken.

Het is hier allemaal improviseren. Er loopt nu een waslijn door de hele slaapkamer en doorspoelen gebeurt inmiddels met een emmer water. Het is hier gelukkig niet alleen kommer en kwel. Na een goede nacht slaap kunnen we er de humor van in zien en wordt het leuk om het allemaal weer op te lossen. Het zorgt voor een goede onderlinge bonding. De kinderen zijn echt geweldig. Ze hangen meteen om je nek en we hebben ze al liedjes geleerd. Morgen (dinsdag )ga ik naar het schooltje. Vandaag hebben we ‘s ochtends onze planning gemaakt voor de rest van de maand en zijn we ‘s middags naar Nyeri Town gereden. In Nyeri Town kregen we met de bus een rondleiding en zijn we naar de supermarkt geweest. Hierna zijn we naar de caves geweest waar de Freedom Fighters in hebben geleefd. Hier was ook een waterval en ik heb daar nog aan de rand van de afgrond gestaan om een mooie foto te maken. Tegen 17.00 uur waren we weer terug en hebben we met de kindjes gespeeld.

Foto’s uploaden lukt mij helaas niet, dus die krijgen jullie daarna wel te zien. Helaas!

Umm Qais

Zaterdag 2 juni,

We waren even de moskee vergeten, dus de roep van het gebed maakte ons rond een uur of vier wakker De wekker ging rond 07.00 uur!

Vandaag krijgen we de huurauto en gaan we naar Umm Qais en Jerash. Amman uitrijden bleek al een opgave te zijn. We proberen de betekenis van het getoeter te ontcijferen. Het was niet zo heel moeilijk om Umm Quais te vinden. Overal staan borden in het Arabisch en in het Engels. Als je denkt dat je verkeerd gereden bent is dat niet zo moeilijk om te zien... Dan staan er alleen nog maar Arabische bordjes om je heen (of niet).

Umm Qais zijn Romeinse en Byzantijnse restanten. Er stond een paleis en een theater. Het ligt vlakbij de Israëlische, Libanese en Syrische grens. Vanaf hier hadden we een mooi uitzicht over de Golan-hoogvlakte en het Meer van Galilea. Een gids bood ons aan om ons naar de sleeping cave of Jesus te brengen. Blijkbaar had Jezus hier op één van zijn tochten hier overnacht. We hadden vanaf de grot wel een heel mooi uitzicht over de Golan en het Meer van Galilea. Hierna zijn we Umm Qais verder gaan bekijken.

Na Umm Qais zijn we naar Jerash gereden. In Jerash ligt de grootste Romeinse stad die ze tot nu toe hebben ontdekt. Na op zoek te zijn geweest naar de tickets hadden we het eigenlijk wel een beetje gehad en zijn we teruggereden naar Amman.

Het was meteen sightseeing Amman geworden, want op onze kaart staan alleen de McDonalds duidelijk aangegeven. Het was navigeren dmv de McDonalds. Altijd handig! 's Avonds zijn we de King Abdullah moskee gaan bekijken en daarna hebben we lekker gegeten.

Klaar met de examens, op naar Jordanië!

Vrijdag 1 juni,

Gisteren heb ik het laatste examen gemaakt en vandaag ga ik lekker op vakantie met pappa naar Jordanië! Om 09.00 uur kwam hij mij ophalen en zijn we eerst naar Istanbul gevlogen. Helaas was het bewolkt, dus konden we pas iets zien toen we bij Istanbul waren. Nadat we de gate hadden gevonden zijn we naar Amman gevlogen. We vlogen over de Bosperus en daarna verder over Turkije. Inmiddels was het donker geworden en konden we alleen nog maar de lichtjes zien. We vlogen een stukje over de Middelandse Zee en vervolgens over Syrië naar Jordanië. Het was wel even een raar idee dat je over een land vlieg waar op dat moment misschien wel onschuldige burgers gedood worden. Vanuit de lucht zag het er allemaal zo vredig uit.

Om 22.00 uur zijn we geland in Amman. Iemand van het reisbureau stond ons al op te wachten voor de douane. Ons visum was gelukkig zo geregeld. De travelagent vertelde ons dat de bagage vaak met de volgende vlucht kwam, maar gelukkig waren onze koffers er heel snel. Onze chauffeur die ons naar het hotel bracht, had wat slechte ogen. De rit was wat spannend, maar hij was vriendelijk en gaf ons veel tips.