In Kenia!

Zaterdag 7, zondag 8 en maandag 9 juli.

Het was eindelijk zover om naar Kenia te vertrekken! Helaas had ik vrijdagnacht weer last van slapeloosheid. Niet bepaald goed als je nog een nachtvlucht hebt.

‘s Ochtends nog even snel alles in de koffer gegooid en de laatste spulletjes gekocht. Om zes uur ‘s avonds stond ik op het vliegveld. Daar heb ik eindelijk Wies ontmoet. Ik vlieg met haar en  nog twee andere vrijwilligers (Charlotte en Arnor). Het was wel raar om Wies eindelijk in persoon te spreken, want het afgelopen jaar hebben we alleen  maar contact via facebook gehad. Bij de gate hebben we ook Charlotte en Arnor ontmoet. We zaten in het vliegtuig niet zo heel ver van elkaar af. Wies en ik hadden samen al online ingecheckt, dus wij zaten naast elkaar. We hadden een rij van twee stoelen. Helaas is het voor ons beiden een slapeloze vlucht geworden (allebei maximal een kwartier slaap). In de tussentijd hebben we onszelf tot tien leren tellen in het Swahili. Om kwart over zes zijn we geland in Naironi. We hebben eerst nog heeel lang in de rij bij de douane gestaan. Wies moest haar visum nog regelen, maar dat duurde uiteindelijk net zolang als de paspoortcontrole zelf. Alles ging in het tempo van Pole Pole (rustig, rustig).De baggage vinden was lastig. Nergens stond aangegeven waar de baggage uit Amsterdam terecht zou komen. Ook wist niemand het. Gelukkig hebben we alles gevonden. Hierna kwam de opgave om uit de tientallen bordjes ons bordje te vinden. Daarna wilden we geld gaan pinnen, maar toen warden onze passen niet geaccpteerd. Jackson (de manager van Upendo) heeft ons later naar bank gebracht waar het wel allemaal werkte. In de bus kwam ik er ook nog achter dat mijn telefoon het hier niet doet. Een lekker begin… Het was een uur of 4 rijden naar het Upendo Children’s Center. Onderweg kregen we een mango als ontbijt en heb ik nog geprobeerd om wat slaap in te halen. Dat is ook niet gelukt. We zijn wel langs allemaal plekken gereden die ik vorig jaar ook heb gezien. Grappig.

In Upendo waren alleen de kleintjes er. De oudere zaten op dat moment nog op school. Ze lijken allemaal zo op elkaar dat het voor mij nog een maand gaat duren om ze uit elkaar te houden en alle namen te leren. We kregen van een huismoeder een rondleiding door Upendo en daarna konden we onze kamer in orde maken.

We slapen met z’n vieren in een kamer voor de vrijwilligers. Samen met Wies, Charlotte, Lien  deel ik een kamer. Naast ons zijn er nog vier andere vrijwilligers: Tessa, Henne, Charlotte en Arnor.

In onze kamer kwamen we al meteen achter de gebreken. Het licht in onze badkamer werkt niet, er is geen warm water (zelfs met de heater), de wc spoelt niet door. Als we onze handen willen wassen moeten we het kraantje van het toilet opendraaien, anders komt er geen water uit het kraantje wat bij de wasbak zit. Dit geldt ook voor de douche. Ze zijn hier ook minder consequent met de hygiene. De kinderen gaan overdag buiten op het potje en legen dat ook in de tuin, wassen hun handen niet. Alle kinderen hebben dan ook wormen en om besmetting naar ons toe te voorkomen moeten wij na contact onze handen ontsmetten.

Ik zou eigenlijk moeten zeggen dat het weer een stuk beter is dan in Nederland. Dat gaat helaas niet op, want het is hier steenkoud en bewolkt. ‘s Avonds hebben wij hier flinke stortbuien. Vannacht lagen wij in bed met fleecetruien en sokken aan. Halverwege de nacht heb ik zelfs mijn pyjamabroek in mijn sokken gestopt, omdat ik anders koude benen kreeg. De dekens waren ook niet bepaald schoon, dus we hebben nieuwe gekocht en die doneren we aan het eind aan Upendo.

In de supermarkt hebben wij ook maar een legging gekocht en desinfecterende afwasmiddel om de badkamer mee schoon te maken.

Het is hier allemaal improviseren. Er loopt nu een waslijn door de hele slaapkamer en doorspoelen gebeurt inmiddels met een emmer water. Het is hier gelukkig niet alleen kommer en kwel. Na een goede nacht slaap kunnen we er de humor van in zien en wordt het leuk om het allemaal weer op te lossen. Het zorgt voor een goede onderlinge bonding. De kinderen zijn echt geweldig. Ze hangen meteen om je nek en we hebben ze al liedjes geleerd. Morgen (dinsdag )ga ik naar het schooltje. Vandaag hebben we ‘s ochtends onze planning gemaakt voor de rest van de maand en zijn we ‘s middags naar Nyeri Town gereden. In Nyeri Town kregen we met de bus een rondleiding en zijn we naar de supermarkt geweest. Hierna zijn we naar de caves geweest waar de Freedom Fighters in hebben geleefd. Hier was ook een waterval en ik heb daar nog aan de rand van de afgrond gestaan om een mooie foto te maken. Tegen 17.00 uur waren we weer terug en hebben we met de kindjes gespeeld.

Foto’s uploaden lukt mij helaas niet, dus die krijgen jullie daarna wel te zien. Helaas!