Schooltje en shoppen in Nyeri Town

Dinsdag 10 juli,

Vannacht kregen we de schrik van ons leven. Lien werd wakker, omdat zij iets aan onze tassen hoorde ritselen. Ze dacht dat dit een inbreker was. Na kwartier heeft ze ons allemaal wakker gemaakt. Toen we de zaklampen aan deden, bleek er een kat onder mijn bed zat. Op dat moment begon hij heel zielig te miauwen. Wies heeft hem weer door het raam naar buiten gejaagd en toen konden we weer lekker verder slapen. ’s Ochtends na het ontbijt zijn we naar de basisschool gelopen. Dit was ongeveer drie kwartier lopen. Ik heb respect gekregen voor de (kleine) kinderen die dit elke dag moeten lopen. Normaal fiets ik deze afstand naar school en daar doe ik dan een kwartier/twintig minuten over. Daar klaag ik nog regelmatig over. In het schooltje werden we welkom geheten door de directeur. Hij bleek wel compleet gestoord te zijn. Eerst werden alle Hollanders en Belgen compleet de hemel in geprezen, omdat zij zoveel hadden gedoneerd aan het schooltje. Later begon hij ook over dat het zo goed was dat wij kwamen en dus spullen konden doneren. De hele lijst en die eindigde dat hij wel vond dat wij wel computers konden kopen en hij wilde zelf wel een laptop. Hij hoefde geen nieuwe, maar wilde wel de oude computers van ons hebben, want onze ouders waren wel zo rijk dat ze nieuwe voor ons konden kopen. Ik gaf hierop de reactie dat ik zelf mijn eigen laptop moest kopen en dat mijn moeder niet genoeg geld had om er één te kopen. Hij vroeg waarom en ik zei dat mijn ouders gescheiden waren. Toen kreeg het gesprek een hilarische wending, want hij begon te vertellen dat mensen in Kenia niet scheiden omdat ze voor de kerk getrouwd waren. Wij zeiden dat we in Nederland en in België wel scheiden en dat het wel lastig was om nog voor een tweede keer voor de kerk te trouwen. Dat daar nog uitzonderingen op zijn, durfden we niet te zeggen. We konden eigenlijk alleen nog maar ja knikken en denken dat hij toch echt een keer op moest houden met praten. Hierna werd het alleen nog maar beter (of erger), want toen ging hij nog verder door op het gesprek dat scheiden eigenlijk een zonde is en dat de economie van Afrika in opkomst was, omdat zij in God geloofden. Ja, want het ging slecht met de Europese en Amerikaanse economie, omdat we niet meer in God geloofden door te gaan scheiden (het was wat lastig om hier mijn lach in te houden). En Holland betekende Holy-Land, maar ja dat ging nu ook niet echt meer op door al die echtscheidingen. Gelukkig ging hierna zijn telefoon.

Een lerares Engels gaf ons een rondleiding door de school. De directeur maakte ons vooral duidelijk dat wij de gesponsorde dingen van de Nederlanders en Belgen gingen bekijken en misschien ook nog even een klaslokaal. Gelukkig gingen we langs al de lokalen en mochten we ook nog even snel de Nederlanse keuken bekijken. De school was vrij groot en netjes met zo’n 800 kinderen. Op het moment dat wij er waren was het lunchpauze, dus ze waren buiten aan het spelen. In klassen kon ik eindelijk mijn geleerde woordjes Swahili toepassen en heb ik  tot twintig leren tellen.

Toen we weer terugkwamen in Upendo was het tijd voor de lunch. De huismoeders waren chapati’s aan het bakken en we hebben meegeholpen met het uitrollen ervan. Dat zorgde voor veel gelach, want ze werden niet zo heel mooi rond als dat de huismoeders ze maakten. Gelukkig werden we er steeds beter in. Na de lunch hebben we rond de kookpot samen met de huismoeders de aardappels geschild. Onze schoenen waren zo modderig geworden dat het tijd werd om ze te poetsen. Pauline (één van de huismoeders) bood aan om ze schoon te maken, want wij hadden geholpen met koken. Ze zijn hier heel aardig en behulpzaam en vinden het leuk om met ons mee op stap te gaan. Zo ging Esther, een andere huismoeder, mee met ons naar het schooltje. Nadat onze schoenen schoon waren, hebben we in de keuken wat zitten lezen. Hier staat een potje met kolen waarop ze koken en dat is lekker warm. We hebben besloten om in de middag inkopen te gaan doen in Nyeri Town voor de guacamole. Vanavond wilden we dat maken voor de huismoeders en alle vrijwilligers en ze op bier trakteren.

Naar Nyeri Town gingen we matatu. Dit is een busje waar officieel maar 14 mensen in mogen, maar er worden er uiteraard meer ingepropt. Pauline ging met ons mee. Eerst gingen we naar de supermarkt om peper en andere spulletjes te kopen. Ook nog maar een warme trui, want het is hier steenkoud. Ik zit nu met een hempje, t-shirt, trui, vestje en nog een trui. Dit is nog meer dan ik in de winter draag. Pauline zit nu naast mij en lacht me uit. In de winkel was het wel lastig om iets te vinden waarvan de mouwen lang genoeg van waren. Alle Afrikanen moesten daar wel om lachen. Na de supermarkt gingen we naar de markt om de tomaten en  uien te kopen. Daarna hebben we ons weer in de matatu gepropt. In Upendo waren ze nu eindelijk ons licht in de badkamer gemaakt en hopelijk ook het warme water. De wc spoelt nog steeds niet door.

Als avondeten hadden we weer chapati’s met iets van groene bonen. Was heel lekker en daarna zijn we de guacamole gaan maken. Samen met de huismoeders en de andere vrijwilligers hebben we de tortillachips met de guacamole gegeten. Nu konden we eindelijk eens om hun lachen toen ze de guacemole proefden. Advocado, ui en tomaat lusten ze wel, maar niet door elkaar. Toen we naar bed wilden gaan, was er een blackout. In Kenia is dat ook echt een blackout, want je ziet geen hand voor ogen meer. Gelukkig waren de zaklampen snel gevonden en kwam de stroom ook snel weer terug.

Lala Salama (sweet dreams)