Weer terug...

Vrijdag 3 augustus en zaterdag 4 augustus,

Zoals beloofd, mijn laatste blog. Inmiddels ben ik alweer een weekje veilig thuis en probeer ik nog steeds mijn huisje in orde te krijgen. Het is een hele leuke en indrukwekkende maand geweest. De kinderen in Upendo mis ik nu al. 

Vrijdagochtend zijn we nog een keer naar New Life geweest. We konden, dankzij het busje, nog wat langer met de kinderen daar spelen. Jackson had het busje nog een keer naar de garage gebracht voor controle. Hij (en wij) willen wel op tijd zijn op het vliegveld. Uiteindelijk is er een taxi voor ons geregeld. De chauffeur was nog zo vriendelijk om even langs een supermarkt te rijden. In Upendo zijn we gaan lunchen en hebben we nog even genoten van de rust. Alle kleine kinderen waren net terug van school en die deden hun middagdutje. Ze kunnen heel slecht omgaan met hun emoties en dan worden ze heel druk. Het is nu nog even de stilte voor de storm. De stilte duurt maar twee uur en dat is voor mij te weinig tijd om zelf nog even een dutje te gaan doen. Ik ben maar even mijn blog gaan bijwerken en ik heb een boek gelezen. Hierna moest ik toch echt mijn koffer gaan inpakken. Ondertussen kwamen alle kinderen met hun afscheidsbriefjes. Net voor het eten had ik alles weer mijn koffer ingepuzzeld. Het scheelde wel een hele hoop dat ik een aantal dingen achter kon laten. Die spulletjes waren voor de kinderen of voor de huismoeders.

De huismoeders hadden een speciaal afscheidsdiner gekookt. Gisteren hadden we gezegd dat we nog graag hun spaghetti wilden eten. Nu hadden ze er vlees doorheen gedaan. Na het eten hebben we geprobeerd om het afscheid zo veel mogelijk uit te stellen. We moesten allemaal voor de groep gaan zitten. Eerst moesten alle kinderen wat tegen ons zeggen. De eerste werd al emotioneel en wij toen ook. Gelukkig viel hierna de stroom uit, dus konden we hun sippe gezichtjes minder goed zien. Nadat alle kinderen geweest was, waren de huismoeders en Dorien aan de beurt. Ten slotte waren wij aan de beurt en daarna kregen we een klein afscheidscadeautje. Arnor en Charlotte hadden ook nog voor iedereen een klein cadeautje. Voordat iedereen naar bed moest hebben we nog liedjes met ze gezongen en gedanst.

We hebben de kinderen naar bed gebracht en ze allemaal een knuffel gegeven. We hadden hierna nog tijd om de laatste spulletjes in te pakken en te douchten. Om 23.00 stond het busje klaar om ons naar Nairobi te brengen. Rond 02.00 waren we er. Op het bord stond ons vluchtnummer er nog niet tussen. We wilden in de hal wachten en dus nu moesten we afscheid nemen van Jackson. Het is een lange nacht zonder slaap geworden. Het was zo ontzettend koud in die hal, er zaten heel veel muggen en na een tijdje kwam de schoonmaker. Rond 05.00 konden we inchecken. We waren als één van de eersten bij de balie, maar we kregen wel van de mevrouw te horen dat ze niet zeker wist of we wel mee konden. Het vliegtuig zat op mysterieuze wijze al bijna vol. Na een kwartier met angstzweet op ons voorhoofd kwamen de boardingpasses toch uit de printer. We zaten wel allemaal op verschillende plekken...

Twee films en een documentaire later zijn we geland op Schiphol. Hier moesten we nog afscheid nemen van Arnor en Charlotte. Zij hadden nog een vlucht met de cityhopper naar Brussel. Het was wel weer even wennen om Nederlands om je heen te horen en dat hier alles zo geordend verloopt. Pappa en Robin stonden mij op te wachten. Ik heb lekker bij mamma thuis gegeten en de was gedumpt. 's Avonds weer lekker mijn eigen bedje in gedoken!